داروهای موضعی شکلی از دارو هستند که برای درمان بیماری

داروهای موضعی شکلی از دارو هستند که برای درمان بیماری های جلدی(پوستی) استفاده می شوند . البته گاهی بعضی از داروها از طریق پوست وارد خون می شوند تا اثرشان را در جای دیگری غیر از پوست بگذارند ولی در اکثر موارد این داروها برای استفاده در خود پوست طراحی شده اند .

برای استفاده ی راحت تر از این داروها در مواضع مختلف پوست شرکت ها شکل های مختلفی از آن ها را به شکل های پماد ، کرم ، لوسیون و ژل و … فرموله می کنند که به بررسی مهم ترین آن ها و تفاوت های آن ها می پردازیم .

پماد : چرب ترین شکل فرمولاسیون های موضعی است . بیشتر در مواردی که نیاز به ماندن طولانی مدت و پرقدرت تر در موضع داریم یا برای جاهایی که پوست کلفت تر دارند استفاده می شود .باید بدانید که اکثر داروها در شکل پماد قوی تر از شکل های دیگر هستند چون جذب پوستی پماد بیشتر است . مثلا پماد بتامتازون قوی تر از شکل های دیگر آن است. بدون تجویز پزشک از پمادهای دارویی استفاده نکنید .

کرم: کم چرب تر از پماد است و کمی ضعیف تر . کرم را برای مناطقی که نمی خواهیم خیلی چرب شوند یا پوست نازک تری دارند مثلا روی صورت استفاده می کنیم .

لوسیون: از کرم هم چربی کمتر و آب بیشتر دارد و در واقع از کرم روان تر و شل تر است. از لوسیون بیشتر در مناطقی که مو دارند و نمی توانیم با کرم یا پماد دارو را به آنها برسانیم استفاده می کنیم . مثلا کف سر .

ژل: ژل ها اصلا چربی ندارند . فرض کنید بخواهیم داروی ضدجوشی را روی پوستی استفاده کنیم که بسیار چرب و جوش دار است در این مورد از شکل ژل استفاده می کنیم تا موضع چرب تر نشود و دارو هم به موضع برسد .