تندیس که به دست صاحبش نرسید.

تندیس که به دست صاحبش نرسید.

چقدر خوب بود و باعث غرور وقتی جوایز بهترین ها توزیع میشد و دختران فوتسالیست ما همه جوایز را یکی یکی‌ درو میکردند. بازی جوانمردانه، بهترین
بازیکن ،خانم‌گل و …

این به خودی خود باعث افتخار بود برای ایران ولی…

نمیشد از حق و ناحق گذشت. در اینکه فرشته کریمی بازیکن بسیار خوبی است شکی نیست. از اینکه به واسطه رابطه ی خوبش با مطبوعات و در چشم بودن معروف ترین بازیکن فوتسال است هم شکی وجود ندارد. ولی این دلیل محکمی بر بستن چشمانمان بر روی حقایق و ِظلم آشکار بر دیگر بازیکنان نیست.

کارشناسان معیار ها و ملاک های خاصی برای دادن امتیاز به بازیکنان دارند و در اخر با توجه به تمامی این معیار ها بهترین بازیکن تورنمنت انتخاب میشود.معیار هایی مانند: گل‌زده، پاس گل، قطع توپ، میزان تاثیرگزاری بازی و…حتی گرفتن کارت زرد و قرمز هم نمره منفی محسوب میشود.با توجه به تمامی این فاکتورها محق ترین و شایسته ترین بازیکن برای رسیدن به این عنوان سارا شیربیگی بود.

بازیکنی که با ۹ گل‌ زده و ۵ پاس گل و گلزنی در تمامی بازیهای ایران و هت تریک تاثیر گذار در فینال که خودش بالاترین نمره محسوب میشود شایسته ترین گزینه برای این عنوان بود. بازیکن ارام، متین و بی حاشیه ای که شاید چوب عدم در تیررس بودن و مصاحبه گریزی‌و نداشتن لابی مناسب در AFC دلیل اصلی اش بود.

نسترن مقیمی که با قطع توپ ها و پاس گل هایش یکی‌از عناصر اصلی قهرمانی ایران در این جام بود میتوانست گزینه ی بعدی این عنوان باشد.
مانند فاطمه اعتدادی که او هم با ۹ گل زده و فقط به دلیل پاس گل کمتر نسبت به شیر بیگی دستش از گرفتن جایزه خانم گلی کوتاه ماند.
یا فهیمه زارعی خوش تکنیکی که با گل رباح ماجری در فینال و حرکات تکنیکی اش در طول مسابقات چشمها را به خود خیره کرد هم میتوانست در در این لیست باشد.

باز هم در آخر ذکر میکنم خوشحالیم‌ از اینکه تمام جوایز به دختران ایرانی رسید ولی کاش حق کسی ضایع نمیشد.

شاید خود فرشته کریمی هم هنوز در شوک گرفتن این عنوان باشد….. شاید