خبرهای ویژه

» دل نوشته ها » اون وقتا که بچه بودم بزرگترین معیارم واسه اندازه گیری،چهار

تاریخ انتشار : 1397/02/26 - 20:44

اون وقتا که بچه بودم بزرگترین معیارم واسه اندازه گیری،چهار

اون وقتا که بچه بودم بزرگترین معیارم واسه اندازه گیری،چهار ساعت،فاصله ی خونه ی خودمون تا خونه ی خالم اینا بود.
کم ترین معیارم هم بقالیِ سر کوچمون بود که چهارتا در اونورتر بود.
مثلا وقتی مامانم داشت سیب زمینی سرخ میکرد و ازش میپرسیدم چقد مونده تا بتونم چنتایی سیب زمینیِ داغ بخورم
بهم میگفت از اینجا تا مغازه ی حاج رحیم …
یا وقتی ازش میپرسیدم،مامان پس من کی بزرگ ‌میشم؟!
میگفت،اندازه ی اینجا تا خونه ی خاله فریبا
ولی گمونم مامانم اشتباه میکرد
فاصله ی هشت سالگیم تا حالا که مثلا بزرگ شدم،حتی از فاصله ی خونمون تا مغازه ی حاج رحیم هم کم تر بود …!
از تو که پنهون نیست،ولی حالا چند شبه، میشینم یه گوشه حساب میکنم که ببینم مگه فاصله ی دل تو از دل من چقده که هر چی میام نمیرسم …
میشینم حساب کتاب میکنم که ببینم یه آدم یه شبه چجوری میتونه اونقدر دور بشه که هر چی بدوئی سمتش بیشتر نرسی بهش

حنانه اکرامی


برچسب ها : , , , ,
دسته بندی : دل نوشته ها

دیدگاه بسته شده است.

تبلیغات
تبلیغات